[:kz]Қазақстан Республикасы Экология және табиғи ресуртарт министрлігі ресми сайтында https://www.gov.kz/memleket/entities/ecogeo/press/news/details/1254494?lang=kk
Тіршілік иесінің киелі мекені – Алакөл өңірі ежелден табиғатының сұлулығымен, көл суының емдік қасиетімен ерекшеленіп, талайлардың көз жауын алып келген. Қанатты жиһанкездердің көптеген түрлерінің мекендейтін нағыз жұмағы, ақын-жазушылар ән-жырына арқау еткен, ата-бабамыздан мұра болып қалған осы бір тамаша жерді келешек ұрпақтарға қаз-қалпында аманат ету – қазіргі біздің міндетіміз.
Алакөл мемлекеттік табиғи қорығы 1998 жылы Тентек өзенінің атырауының жануарларымен өсімдік әлемін және Алакөл көліндегі Аралтөбе аралдарындағы көне дәуір шағаласының ерекше популяциясын сақтау мақсатында құрылған.
Қорық аумағы 65 672 гектар жерді құрайды, оның ішінде 17 877 гектар Жетісу облысының Алакөл ауданында және 47 795 гектар Абай облысының Үржар және Мақаншы аудандарында жатыр.
Бұл өңір құстардың Орталық-Азия – Үнді миграциялық жолы болып табылғандықтан, Алакөл-Сасықкөл көлдер жүйесі 2009 жылы 25 қараша күні 1892 реттік санымен Рамсар конвенциясының тізіміне енгізілді, қазіргі таңда бұл жерлер әлемдік маңызы бар сулы-батпақты алқап болып табылады.
2013 жылы 29 мамырда Алакөл қорығы ЮНЕСКО-ның биосфералық резерваттар желісіне қосылды.
Алакөл қорығы Қазақстандағы сулы-батпақты құстардың негізгі ұя салатын, түлейтін және миграция кезінде тоқтайтын ең ірі орындарының бірі болып табылады. Мұндағы жануарлардың басым бөлігін құстар мен балықтар алып отыр.
Алакөл қорығының құстар фаунасы 330 түрімен берілген, оның ішінде 133 түрі қорық аумағында тұрақты ұя салады. 16 түрі Қазақстан Республикасының Қызыл кітабына енгізілген. Көне дәуір шағаласы – Алакөлдің символы мен мақтанышы болып табылады.
Қорықта сүтқоректілердің 35 түрі мекендейді. Оның ішінде басым көпшілігі шөлді аймақтың кеміргіштері болып келген. Қорық аумағы үшін сүтқоректілерден маңыздысы ретінде қабан, түлкі, борсық, елік, қоян, ондатр және қасқыр жатады.
Балықтардың 18 түрі суайдындарды мекен етеді, оның ішінде 9 түрі аборигенді болып есептеледі, сонымен қатар Балқаш-Алакөл ойпатының эндемиктері болып саналатын балқаш алабұғасы мен балқаш қарабалығы кездеседі.
Алакөл ойпатында бауырымен жорғалаушылардың 24 түрі таралған, соның ішінде қорық аумағында 10 түрі кездеседі.
Қосмекенділердің 2 түрі қорықта кездеседі, оның ішінде даната құрбақасы Қазақстан Республикасының Қызыл Кітабына енгізілген.
Алакөл қорығы аумағындағы жәндіктердің 392 түрі белгілі.
Қазіргі таңда өсімдік жамылғысының 290 түрі өседі, оның ішінде жоғарғы топтағы 288 түрі тіркелген, төменгі топтағы өсімдіктер 2 түрмен берілген.
Табиғаттың бергені мен берері адамзат үшін теңдесі жоқ байлық. Сондықтан, барымызды бағалай білейік. Табиғатты қорғау парызымыз екенін ұмытпайық. Қайда жүрсек те, қандай іспен айналыссақ та туған жердің табиғатына жетер ештеңе жоқ.
[:ru]На официальном Интернет-ресурсе Министерства экологии и природных ресурсов РК https://www.gov.kz/memleket/entities/ecogeo/press/news/details/1254494?lang=ru
Алакольский регион – священное место для всего живого. С древних времен он отличался красотой природы и целебными свойствами озерной воды, всегда притягивая взоры людей. Это настоящий рай для перелетных птиц, воспетый в стихах и песнях поэтов и писателей, доставшийся нам в наследство от предков. Сохранить его в первозданном виде и передать будущим поколениям – наш сегодняшний долг.
Алакольский государственный природный заповедник был создан в 1998 году с целью охраны животного и растительного мира дельты реки Тентек и уникальной популяции реликтовой чайки на островах Аралтобе на озере Алаколь.
Площадь заповедника составляет 65 672 га, из них 17 877 га находятся в Алакольском районе области Жетысу и 47 795 га – в Уржарском районе и районе Мақаншы области Абай. Территория заповедника расположена мозаично в Алакольской впадине и географически делится на пять участков.
Так как этот регион является частью Центрально-Азиатского – Индийского миграционного пути птиц, Алаколь-Сасыккольская система озер 25 ноября 2009 года была включена в список Рамсарской конвенции под номером 1892 и на сегодняшний день признана водно-болотным угодьем международного значения.
29 мая 2013 года Алакольский заповедник вошел в сеть биосферных резерватов ЮНЕСКО.
Алакольский заповедник является одним из крупнейших мест в Казахстане для гнездования, линьки и остановки на миграции водно-болотных птиц. Основную часть животного мира здесь составляют птицы и рыбы.
Фауна птиц заповедника насчитывает 330 видов, из которых 133 вида постоянно гнездятся на его территории. 16 видов занесены в Красную книгу Казахстана, а реликтовая чайка является символом и гордостью Алаколя.
В заповеднике обитает 35 видов млекопитающих, большинство из которых – грызуны пустынных районов. Наиболее важными для экосистемы являются – кабан, лисица, барсук, косуля, заяц, ондатра и волк.
В водоемах встречается 18 видов рыб, из которых 9 являются аборигенными. Среди них – эндемики Балхаш-Алакольской впадины: балхашский окунь и балхашская маринка.
В Алакольской впадине распространено 24 вида рептилий, из которых 10 встречаются в пределах заповедника.
Зарегистрированы 2 вида амфибий, в том числе жаба Певцова, занесенная в Красную книгу Республики Казахстан.
Известно 392 вида насекомых.
Флора заповедника представлена 290 видами растений, из них 288 видов – высшие растения, и 2 вида – низшие.
Деятельность заповедника осуществляется по четырем основным направлениям: охрана территории, научный мониторинг, экологическое просвещение и пожаротушение.
Мероприятия по сохранению природы обширны, требуется лишь поддержка. Несмотря на то, что наша природа пока цела, будущее вызывает тревогу. Важно наладить правильные отношения между человеком и природой, уметь не только пользоваться ее ресурсами, но и восполнять их, активно участвовать в охране окружающей среды. Хотя все понимают значение природы для жизни человека, нехватка экологического воспитания все еще ощущается. Даже когда природа проявляет свой грозный характер, в людях часто не хватает бережности и заботы. Природа – это несравненное богатство, данное человеку.